ถ้าไม่หวัง ก็ไม่ผิดหวัง

วันนี้นั่งอยู่แบบเพลินๆสบายๆนั่งจิบกาแฟไปกินขนมปังไปแบบเรื่อยๆเอื่อยๆอยู่ๆก็นึกถึงเรื่องเมื่อสมัยเด็กๆขึ้นมา ตอนสมัยเด็กๆเราจะมีเพื่อนรุ่นน้องเยอะมากเราแม่เราจะขายกระเป๋าโน๊ตบุ๊คน่ารักอยู่ที่ตลาดและก็จะพาเราไปด้วยเราก็เลยกลายเป็นเด็กตลาดไปเลยเวลาเรามาถึงตลาดก็จะมีน้องๆแต่ล่ะร้านมารวมตัวกันที่ร้านเราตลอดอาจจะเป็นเพราะว่าเราโตที่สุดในตลาดก็เลยมีแต่เด็กๆมาหาเราพอมารวมตัวกันแล้วก็จะหาอะไรต่างๆมาเล่นกันมีช่วงที่การกระโดดยางกำลังฮิตเราก็จะซื้อยางมานั่งร้อยกันให้ยาวๆที่สุดและก็มาแบ่งทีมกันเล่นกระโดดยางเล่นกันอย่างสนุกสนานบางทีก็ลืมเวลากินข้าวจนแม่ต้องตะโกนมาเรียกให้กลับร้านกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค สะพายหลังเลยที่เดียวบางวันก็จะเล่นกันแบบจริงจังเลยนั้นก็คือการเล่นการกับข้าวพวกเราจะไปขอเศษผักตามร้านผักที่เค้าทิ้งกันเอามาหั่นๆมาทำเป็นผัดบ้างมาผสมน้ำกันบ้างเล่นกันแบบจริงจังเลยสถานที่เล่นก็จะเป็นใต้ร้านเราบ้างหรือที่ว่างๆหลังร้านมีผ้าใบปูก็นั่งเล่นกันได้ยาวกว่าจะเลิกก็นานหรือจนกว่าแม่ของพวกเราจะเรียกให้กลับร้าน บางวันก็เล่นซ่อนหากันในตลาดแต่ว่าก็จะกำหนดอาณาเขตในการซ่อนและหาเพราะว่าตลาดมันกว้างมากเดี๋ยวจะหากันไม่เจอบางที่ก็เล่นตามละครที่เราได้ดูกันมาจะกำหนดตัวละครว่าใครจะเป็นอะไรแล้วก็เล่นตามละครเลยแต่บางทีก็เล่นมั่วกันไปเลยออกนอกเรื่องกันไปเยอะเรียกว่าจินตนาการไม่มีสิ้นสุดเลย สมัยตอนที่เรายังเด็กยังไม่เทคโนโลยีอะไรเข้ามามากมายกระเป๋าโน๊ตบุ๊คราคาถูกก็จะมีจอขาวดำซึ่งก็จะมีแค่พ่อกับแม่เราที่มีเด็กๆอย่างเราไม่มีหรอกและความรู้สึกตอนนั้นก็คงจะไม่อยากมีด้วยการที่เราได้อยู่กับเพื่อนได้มีเพื่อนเล่นได้เล่นกันอย่างๆสนุกสนานทุกวันนั้นแหละคือความต้องการที่สุดแล้ว แต่การที่จะได้เล่นกับเด็กๆที่ตลาดนั้นก็จะมีแค่เสาร์และอาทิตย์เท่านั้นหรืออาจจะไม่ได้เล่นเพราะแต่ล่ะคนจะอยู่กันล่ะโรงเรียนปิดเทอมทีหนึ่งถึงจะได้มาหากัน เรามานึกย้อนไปตอนเด็กๆเรามีแต่ความเป็นเพื่อนที่ดีให้ต่อกันอาจจะมีทะเลาะบ้างแต่ก็ยังกลับมาคืนดีกันปกติแต่เวลาผ่านไปครอบครัวของแต่ล่ะคนก็ได้แยกย้ายกันไปอยู่คนล่ะและทุกวันนี้ก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลยเราก็อยากจะกลับไปเจอกับทุกๆคนอีกเหมือนเคย กระเป๋าโน๊ตบุ๊ค

Advertisements